Τι είναι η πατρίδα μας…
Η Ελλάδα δυστυχώς βρίσκεται σε κατάσταση ερημοποίησης, και όχι μόνο λόγω κλίματος. Η ερημοποίησή της αφορά πρωτίστως τους πληθυσμούς της και την μετατροπή της ελληνικής περιφέρειας σε τουριστικό προορισμό. Η ετήσια προβολή μιας παρέλασης του ενός μαθητή περισσότερο αγγίζει συναισθηματικά, αντί να προβληματίζει για το σήμερα και το αύριο. Η κατάσταση διαρκώς επιδεινώνεται και είναι οφθαλμοφανές από τις ετήσιες ανακοινώσεις του υπουργείου παιδείας για τις συγχωνεύσεις εκατοντάδων και το κλείσιμο μερικών δεκάδων τμημάτων λόγω έλλειψης μαθητών.
Το δημογραφικό μοιάζει σαν γκιλοτίνα που απαγχονίζει το λαό μας. Οι γεννήσεις είναι λιγότερες από τους μισούς θανάτους. Την ίδια ώρα, η έλλειψη σχεδίου για μια ανάταξη της κατάστασης είναι κραυγαλέα. Ακόμα και η απόφαση για το κλείσιμο των εκατοντάδων υποκαταστημάτων των ελληνικών ταχυδρομείων γίνεται με τεχνοκρατικά κριτήρια, προσπερνώντας τον κοινωνικό τους ρόλο. Οι εναπομείναντες γέροντες και γερόντισσες θα πρέπει να διανύσουν αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα ώστε να εισπράξουν την σύνταξη τους. Έχουν προηγηθεί -επίσης- εκατοντάδες κλεισίματα τραπεζικών υποκαταστημάτων, ακόμα και ATM. Ακόμα και η παραμικρή οικονομική συναλλαγή δυσκολεύει και μετατρέπετε, αν όχι σε ταξίδι, τουλάχιστον σε εκδρομή.
Τούτες τις μέρες δίπλα στην πολιτική και παραπολιτική συζήτηση για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, βρίσκεται ένας απελπισμένος αγροτικός και κτηνοτροφικός πληθυσμός, ο οποίος κινδυνεύει από ένα τελικό χτύπημα. Όπως αναφέρουν οι εκπρόσωποι των εξεγερμένων αγροτών, δεν έχουν πάρει χρήματα ούτε για την περσινή χρονιά ενώ κάποιοι κτηνοτρόφοι έχουν χάσει το λεγόμενο ζωικό κεφάλαιο, δηλαδή τα κοπάδια τους, και βρίσκονται ήδη σε απόλυτη ένδεια. Για τους περισσότερους, οι επιχορηγήσεις αντιπροσωπεύουν το 40% των εισοδημάτων τους και οι καθυστερήσεις, ή ακόμα χειρότερα η διακοπή της ευρωπαϊκής αρωγής, μπορεί να οδηγήσει στο τέλος της πρωτογενούς παραγωγής.
Μπορεί κανείς να περιγράψει ακόμα δραματικότερα την κατάσταση, αναφέροντας πολλές από τις ελλείψεις σε κρίσιμους τομείς, όπως η υγεία, και να καταλήξει σε ένα πιστοποιητικό θανάτου για την ελληνική περιφέρεια. Χρειαζόμαστε όμως ακριβώς το αντίθετο. Η επείγουσα ανάγκη είναι πολιτική δράση και όχι δικαιολογίες ή μοιρολόγια. Καλά και χρήσιμα τα τεχνοκρατικά κριτήρια, αλλά ενταγμένα σε ένα σχέδιο που απαντάει όχι στην σωτηρία των τεχνοκρατών αλλά της πατρίδας μας. Και επειδή πολλοί καπηλεύονται ακόμα και αυτήν την πατρίδα, να θυμίσω όχι μόνο την αρχή του ποιήματος του Ιωάννη Πολέμη: «Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι; Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;» Αλλά κυρίως το τέλος: «Όλα πατρίδα μας!». Χωρίς την περιφέρεια θα έχουμε προχωρήσει σε ένα ακρωτηριασμό και ως γνωστόν οι ακρωτηριασμοί είναι μη αναστρέψιμοι
